ٽماٽا ۽ بصر - مٺل جسڪاڻي

ٽماٽا ۽ بصر

مختصر ڪھاڻي

مٺل جسڪاڻي

گس ھلندي، اوچتو ھُن جي نظر سرن جي ٻوڙي وٽ پيل بوتل تي پئي. ھونئن ته ھي به عام بوتلن جھڙي بوتل ھئي، پر ھن ۾ ھڪ عجيب قسم جي ڪشش پڻ ھئي، جنھن ڪري ھُن جي اک بوتل تان نه ٿڙي، تان جو وڃي بوتل کنيائين.

بوتل جو منھن ته بند ھو، پر بوتل ۾ اندر اھڙو ڇا ھو، جنھن سبب ھن بوتل کنئي؟ ان سوال جو جواب حاصل ڪرڻ لاءِ ھن پھرين سوچيو ويچاريو، جنھن ڪري ٻالڪپڻ ۾ ٻڌل ھن کي ”بوتل جو جن“ ڪھاڻي ياد اچي وئي.

دَت - مٺل جسڪاڻي

دَت

مختصر ڪھاڻي

مٺل جسڪاڻي

چنڊ چوڏھينءَ جو نه ھو، پر چمڪيو چوڏھينءَ وانگر پئي. مڇر شايد ان ڪري نه ھئا، ته سڄو ڏينھن لُڪ لڳي ھئي، پر سج لھڻ کان پوءِ به ھوا جي رفتار ساڳئين، پر ٿڌي ھئي. ھوندل ڪڻڪ جا لابارا لاھي، ٻن مھينن کان پوءِ گھر پھتو ھو. اڱڻ ۾ پيل ڇنل کٽ تي سندس ئي وني سان ويٺو ھو. جنھن کي ھُو ننڍي لاڪون چاھيندو ھو، پر اھا چاھت ھن من اندر ۾ ئي سانڍي رکي ھئي. جيڪڏھن ٻاھر ٻڙڪ ڪڍي ھا، ته کيس اھو رشتو مئي پڄاڻان به ڪو نه ملي ھا.

هلو هلو لنڊن هلو - زيب سنڌي

هلو هلو لنڊن هلو...!

ڪالم-ڪهاڻي

زيب سنڌي

”هلو هلو... موهن جي دڙي هلو...“

هو موهن جي دڙي هليو ويو.

”هلو هلو... رني ڪوٽ هلو...“

هو رني ڪوٽ هليو ويو.

”هلو هلو... مڪليءَ هلو...“

چيائين، ”مان ڏاڍو ٿڪجي پيو آهيان!“

چيائونس، ”پنهنجن تاريخي ماڳن بابت شعور بيدار ڪرڻ اسان جو قومي فرض آهي.“

هو مڪليءَ هليو ويو.

”هلو هلو... ڀنڀور هلو...“

چيائين، ”مون کي ڇڏيو ته مان ڪجهه ڏينهن آرام ڪيان.“

چيائونس، ”پنهنجن تاريخي ماڳن جي حفاظت ڪرڻ اسان سڀني جو گڏيل فرض آهي.“

هو ڀنڀور هليو ويو.

ٻي شاديءَ جو شوق - زيب سنڌي

ٻي شاديءَ جو شوق

زيب سنڌي

سترهين گريڊ جي سرڪاري نوڪري ڪندڙ انهيءَ شخص جڏهن ويهارو دوستن جي محفل ۾ ٻي شاديءَ جي خواهش جو اظهار ڪيو هو ته، ويهارو دوستن منجهان ٻن دوستن ئي ٻي شاديءَ جي حمايت ۾ ڳالهايو هو. ٻي شاديءَ جي حمايت ۾ ڳالهائيندڙ انهن ٻن دوستن به ذاتي تجربي جي آڌار تي اهڙي ڳالهه نه ڪئي هئي، جو انهن ٻنهي مان ڪنهن به ٻي شادي نه ڪئي هئي. انهن ٻنهي حمايت ڪندڙ دوستن جي اندر ۾ به شايد ٻي شاديءَ جي خواهش لڪل هئي، جو انهن ٻنهي ذاتي تجربي کان سواءِ ئي ٻي شاديءَ جي حمايت ٿي ڪئي ۽ دوست کي اهڙي عمل لاءِ همٿايائون پئي، جڏهن ته محفل ۾ موجود باقي سڀ دوست ٻي شاديءَ جا مخالف هئا. جنهن دوست ٻي شاديءَ جي خواهش جو اظهار ڪيو هو، انهيءَ لاءِ ارڙهن دوستن جي مخالفت کان وڌيڪ ٻن دوستن جي بنا تجربي واري حمايت اهم هئي، تنهن ڪري هن ٻي شاديءَ جا فائدا ڳڻائڻ شروع ڪيا هئا. موقعو ملڻ تي مان انهيءَ چاليهن سالن کان وڏي عمر واري ٻي شاديءَ جي شوقين، ٽن ٻارن جي پيءُ جي ڀرسان وڃي ويٺو هئس. کيس سندس ٽن ٻارن جي مستقبل کان وٺي گَهرُو مسئلن ۽ ذهني مونجهارن تائين جا حوالا ڏئي سمجهائڻ جي ڪوشش ڪئي هئم، پر سندس شوق اڳيان منهنجا سڀ دليل هن لاءِ بي معنيٰ بڻجي پيا هئا. هن وڏي واڪي اعلان ڪيو هو ته، مان ٻي شادي ضرور ڪندس، تڏهن مون کلي چيو هو، ”ارڙهن جي ڀيٽَ ۾ توکي فقط ٻن دوستن جي حمايت حاصل آهي، يعني اها حمايت فقط ڏهه سيڪڙو آهي. اهڙي حمايت سان جيڪڏهن تون اليڪشن ۾ بيهندين ته تنهنجي ضمانت به ضبط ٿي ويندي!“ ۽ پوءِ اها محفل چرچن ۽ ٽهڪن سان پڄاڻيءَ تي پهتي هئي.

يارھون نمبر - رياضت ٻرڙو

يارھون نمبر

ڪھاڻي

رياضت ٻرڙو

‌”مان عظيم آھيان.“

”عظيم ته مان آھيان.‌“

”تون ننڍو عظيم آھين، مان وڏو عظيم آھيان.“

” عظيم ته عطيم ئي ٿيندو آھي. اھو به ننڍو ۽ وڏو ٿيندو آھي ڇا؟ تون ڳالھائڻ ۾ ئي بيوقوف آھين. ان ڪري مان ئي وڏو عظيم آھيان.“

”تون ڳالھائڻ جو منطق نه سمجھندين. چڱو ڀلا! تون به عظيم آھين، پر ٻڌ! ھڪ کان ڏھين نمبر تائين مان عظيم آھيان. ان کان پوءِ تون آھين. يعني تون يارھون نمبر عظيم آھين. بس، ھاڻي ته خوش ٿئين نه!“

جيئڻ کان ته ڇُٽو - هيرو شيوڪاڻي

جيئڻ کان ته ڇُٽو

مختصر ڪهاڻي

هيرو شيوڪاڻي

منهنجي آفيس چيمبر جو ٻيڪڙيل در کولي، هو ڪيڏي مهل منهنجي ميز جي سامهون واري ڪرسيءَ تي اچي ويٺو هو، مونکي سمڪ ئي ڪا نه پيئي. مان پراجيڪٽ فائيل چڪاسڻ ۾ مشغول هوس. مون جڏهن هُن جي اوڇنگارون ڏيئي روئڻ جو آواز ٻڌو ته ڪنڌ مٿي کنيو.

”اڙي ڪي سي  تون؟ ڇو خير ته آهي؟“

باسٽرڊ ايمبيشس - منظور ڪوھيار

باسٽرڊ ايمبيشس

منظور ڪوھيار

ڪکو خان ڪافي ڏينهن کان پوءِ اوطاق تي آيو هيو. پر پنهنجي بت کان بيزار بيزار پئي لڳو.

”ڪکو خان خير ته آهي؟“ مون پڇيو.

”ڪهڙا احوال ٿو پڇين، هن بي قدري سماج ۾ پنهنجي قد وڌائڻ لاءِ ڇا ڇا نه ٿو ڪرڻو پوي؟“

”اڄڪلھ ڇا ڪري رهيو آهين؟“ مون کانئس پڇيو.