سرءُ جي آخري سرحد
مختصر ڪهاڻي
امداد ڪانھيو
اُهو
هڪ سرءُ جهڙو ڏينهن هو.
زندگي
به سرءُ جهڙي هوندي آهي، ماڻهو جو سدائين ڇڻندو رهي ٿو.
بهار
جا پل مختصر هجن ٿا. بهار جي آس ۾ بهار جهڙا ماڻهو به هن ديس ۾ خزان ٿي ويندا آهن.
ھن کي
ڪيڏانهن وڃڻو هو، رستي ڪناري بيهي سوچي
رهيو هو، پر هُن سميت ڪنهن کي به اِها خبر نه هُئي، ته ڪيڏانهن هُن کي وڃڻو آهي!؟
واھ ڙي ڪُئا، تنھنجا
تماشا
مختصر ڪهاڻي
ضراب حيدر
اسين گذريل ڪيترين صدين کان ھڪ
قديم، گهر ۾ رھندا اچون. اُن گهر ۾ اسان جون پيڙھيون گذري ويون، پر اسين اڄ به اُن
گهر جا وارث چوَرائيندا اچون. اسان جو گهر جنت مثل آھي. ھڪ ننڍڙو بھشت آھي، جنھن
کي ٺاھيندا ۽ سنوارايندا رھندا آھيون.
اسان جو گهر ھڪ جهنگ جي وچ ۾
آھي. جنھن ۾ ڪيترا ئي جانور رھندا آھن. پر اسان لاءِ وڏو آزار، سازشي چمڙن، مڇرن ۽
چالاڪ ڪُئن ڪيو آھي. سازشي چمڙا مٿي مٿان لامارا ڏيندي اسان کي ڊڄاريندا ۽
ھيسائيندا رھندا آھن. مڇر اسان جو رتُ چوسيندا آھن ۽ ڪُئن جي مار آھي مال کائڻ،
لُٽڻ ۽ وڃائڻ تي. جنهن ڪري سڀ گهر وارا ڏاڍو بيزار آھيون، مان ته اصل باغي ٿي پيو
آھيان.
ڀؤنرن جي انتظار ۾
ننڍڙي ڪهاڻيءَ ۾ وڏي
زندگيءَ جو پڙاڏو - منظور ڪوهيار جي مختصر ڪهاڻين جو ادبي ۽ تنقيدي اڀياس
راجا مسرور حسن
منظور
ڪوهيار جو ڪتاب ”ڀؤنرن جي انتظار ۾” مختصر ڪهاڻين جو اهڙو مجموعو آهي، جنهن ۾
زندگيءَ جا وڏا تضاد ننڍڙن واقعن، مختصر مکالمن ۽ غيرمتوقع پڄاڻين وسيلي ظاهر ٿين
ٿا. هن ڪتاب جي ڪهاڻين ۾ لفظن جي گهڻائيءَ بدران خيال جي ڪثافت، واقعن جي پکيڙ
بدران مشاهدي جي گهرائي ۽ بيان جي طوالت بدران معنيٰ جي وسعت موجود آهي. ليکڪ
روزمره جي زندگيءَ مان اهڙا منظر چونڊي ٿو، جن جي ظاهري سادگيءَ پٺيان سماج جي
ڪنهن پيچيده حقيقت، انساني فطرت جي ڪنهن ڪمزوريءَ يا ڪنهن مڃيل قدر جي ابتڙ صورت
لڪل آهي.
”ڪجھ به ساڳيو ناهي“ ناول جو
جائزو
اڪبر لغاري
ويران
ٿيل شھر، اڌ ڊٺل تاريخي قلعي، پراڻي ڦٽل ۽ سنسان ريلوي اسٽيشن جو تصور ايندي ئي دل
تي اداسي ڇانئجي وڃي ٿي، پر اهڙا منظر رومانويت پسند فردن لاءِ ڪشش رکندا آهن. ريل
گاڏي ۽ ريلوي اسٽيشن پوري دنيا جي ادب ۾ ملڻ، وڇڙڻ، اداسي، ماضي وغيره جو استعارو
بنجي ويا آهن. ڪيئي ڪھاڻين، ناولن ۽ فلمن ۾ ريلوي اسٽيشن جي استعاري کي خوب
استعمال ڪيو ويو آهي.
چانديءَ جو اَڻَ اُجريل
ڳَھُ - ڊائري
ڪتاب ڪھاڻي
ذوالفقار ناصر ساريو
محبت
طوفان جيان عجيب وٿ آ، خبر ئي نه پئي ته اڀري اچي، خبر ئي نه پئي ته لهي وڃي. غير
يقيني اهڙي جهڙو هوا جو رخ، ويٺي ويٺي بدلجي وڃي.
محبت
فاني، بي بقا، نا پائيدار آهي.
هي
عارضي ملاقاتن جو نالو آهي. ٿورڙو شڪ ۽ غلط فهمي، پراڻي کان پراڻي دلبري کي ختم
ڪري ٿا ڇڏين.
محبت
انسان کي هميشه وارو روڳ ڏئي پاڳل بڻائي ٿي ڇڏي. محبت جو روڳ انسان پاڻ کي پاڻ
رسائي ٿو. انسان پنهنجي زندگي کي محبت جي زهر سان پاڻ ئي ڀري ڇڏي ٿو. هن روڳ ۾ پاڻ
کي بي قابو ڪري ڇڏڻ بزدلي نه آهي ته ٻيو ڇاهي؟
باب السلام ڪيڪ
(مختصر مختصر ڪهاڻي)
منظور ڪوھيار
بيڪري
۾ هڪ نئون ڪيڪ تيار ٿي چڪو هيو. ذائقي چکڻ لاءِ شهرِ ظلمات جي ھر بد ۽ نيڪ کي نينڍ
ڏني وئي ته اچي شڪم پروري ڪري . هر هڪ پاڻ سان سالن جي نه ختم ٿيندڙ بک کنيون آيو
هيو.
ھڪ عفريت پڇيو، ”هن ڪيڪ
جو نالو ڪهڙو رکيو اٿوَ؟“
ھوسڙا
منظور ڪوھيار
نسيم
پارس گاد، ۲۰۲۶ع ۾ ڇپيل پنهنجين ڪهاڻين جو ڪتاب ”ھوسڙا“ پنهنجي سِر پاڻ اچي ”سعدي
ٽائون“ ڏئي ويو. کيس شابس هجي، نه ته ڪنڊائتي ليکڪ کي ڪير ٿو پڇي، جيڪو نه ڪنهن جي
ٻن ۾ نه ٽن ۾...
