”ارڙهين ڪهاڻي جي اداسي“ ڪتاب جو
تحقيقي تنقيدي اڀياس
ڪهاڻيڪار: منور سراج
نقاد: ناشاد شوڪت شنباڻي
انساني وجود سان سلهاڙيل ڪيترائي اهڙا وجود آهن، جن جي ڪا نہ ڪا ڪهاڻي ضرور
هوندي آهي. هڪ وجود جو ٻئي وجود سان ڳنڍجڻ، ڇڄڻ، کلڻ یا روئڻ، وڙهڻ، پرچڻ يعني هن سموري
ڪائنات ۾ هر وجود پنهنجي اندر ڪا نہ ڪا ڪهاڻي سمائي ويٺو آهي. مون ته ايتري قدر به
محسوس ڪيو آهي ته جيستائين ڪهاڻيءَ ۾ وجودي غم جون جهلڪيون، اڏامندڙ مرڪون، ٽهڪ ۽
اکين مان وهندڙ ڳوڙهن جون لارون شامل ناهن، تيستائين اها پنهنجو سچو وجود ڌاري ئي
نٿي سگهي. ڪهاڻيءَ جو وجود رڳو ٽيڪنيڪي ترتيبي جو نالو ناهي. جيتري قدر ان ۾ فني
ٽيڪنيڪ جي ضرورت آهي، اوتري ئي ان ۾ نئين خيالن، لفظن ۽ جملن تخليقي مٺاس به لازمي
آهي.
سائين منور سراج جون ڪهاڻيون پڙهڻ کان پوءِ ڪهاڻيءَ بابت منهنجو خيال آهي ته
ڪهاڻيءَ لاءِ جيتري قدر پلاٽ ۽ فني خوبين جو هجڻ ضروري آهي، اوتري ئي ان ۾ موضوع ۽
ڳالهين جي نرالائپ به لازمي آهي.





