”ڪجھ به ساڳيو ناهي“ ناول جو
جائزو
اڪبر لغاري
ويران
ٿيل شھر، اڌ ڊٺل تاريخي قلعي، پراڻي ڦٽل ۽ سنسان ريلوي اسٽيشن جو تصور ايندي ئي دل
تي اداسي ڇانئجي وڃي ٿي، پر اهڙا منظر رومانويت پسند فردن لاءِ ڪشش رکندا آهن. ريل
گاڏي ۽ ريلوي اسٽيشن پوري دنيا جي ادب ۾ ملڻ، وڇڙڻ، اداسي، ماضي وغيره جو استعارو
بنجي ويا آهن. ڪيئي ڪھاڻين، ناولن ۽ فلمن ۾ ريلوي اسٽيشن جي استعاري کي خوب
استعمال ڪيو ويو آهي.
چانديءَ جو اَڻَ اُجريل
ڳَھُ - ڊائري
ڪتاب ڪھاڻي
ذوالفقار ناصر ساريو
محبت
طوفان جيان عجيب وٿ آ، خبر ئي نه پئي ته اڀري اچي، خبر ئي نه پئي ته لهي وڃي. غير
يقيني اهڙي جهڙو هوا جو رخ، ويٺي ويٺي بدلجي وڃي.
محبت
فاني، بي بقا، نا پائيدار آهي.
هي
عارضي ملاقاتن جو نالو آهي. ٿورڙو شڪ ۽ غلط فهمي، پراڻي کان پراڻي دلبري کي ختم
ڪري ٿا ڇڏين.
محبت
انسان کي هميشه وارو روڳ ڏئي پاڳل بڻائي ٿي ڇڏي. محبت جو روڳ انسان پاڻ کي پاڻ
رسائي ٿو. انسان پنهنجي زندگي کي محبت جي زهر سان پاڻ ئي ڀري ڇڏي ٿو. هن روڳ ۾ پاڻ
کي بي قابو ڪري ڇڏڻ بزدلي نه آهي ته ٻيو ڇاهي؟
باب السلام ڪيڪ
(مختصر مختصر ڪهاڻي)
منظور ڪوھيار
بيڪري
۾ هڪ نئون ڪيڪ تيار ٿي چڪو هيو. ذائقي چکڻ لاءِ شهرِ ظلمات جي ھر بد ۽ نيڪ کي نينڍ
ڏني وئي ته اچي شڪم پروري ڪري . هر هڪ پاڻ سان سالن جي نه ختم ٿيندڙ بک کنيون آيو
هيو.
ھڪ عفريت پڇيو، ”هن ڪيڪ
جو نالو ڪهڙو رکيو اٿوَ؟“
ھوسڙا
منظور ڪوھيار
نسيم
پارس گاد، ۲۰۲۶ع ۾ ڇپيل پنهنجين ڪهاڻين جو ڪتاب ”ھوسڙا“ پنهنجي سِر پاڻ اچي ”سعدي
ٽائون“ ڏئي ويو. کيس شابس هجي، نه ته ڪنڊائتي ليکڪ کي ڪير ٿو پڇي، جيڪو نه ڪنهن جي
ٻن ۾ نه ٽن ۾...
ڊفينس ۾ باندي ٿيل ڪوسٽر!
مختصر ڪھاڻي
محمد احسان لغاري
مان
ڪنھن وي آءِ پي پروٽوڪول لاءِ نه ٺھي هئس. مان ڪنھن وزير، آفيسر يا جج جي اڳيان
پويان سائرن وڄائيندي ڊوڙڻ واري چمڪندڙ پراڊو به نه هئس، جنھن لاءِ دربان ڊوڙي
دروازا کولي ادب سان هٿ ٻڌي بيھندا آهن. مان ته رڳو هڪ سادي، سرڪاري ڪوسٽر آھيان؛
پر منھنجو مقصد ڪنھن به شاهي سواريءَ کان اتانھون ھو. مون کي غريب نياڻين جي خوابن
کي پنھنجي سيني ۾ کڻي هلڻ لاءِ ٺاهيو ويو هو.
ڌرتيءَ جي ڌيءُ جاڳي ٿي
(مختصر ڪھاڻي)
ذوالفقار ناصر ساريو
”نرگس، سڀاڻي
صبح جو آئون تنهنجو انتظار ڪندس. تون ضرورت آهر ڪجھ ڪپڙا، زيور ۽ روڪ رقم کڻجان.
چوڪ تي اچي ڪاليج واري پوائنٽ ۾ نه چڙهجان. منهنجو انتظار ڪجانءِ. آئون گاڏي کڻي
ايندس پوءِ انهيءَ ۾ اسين شهر مان نڪري ڪراچي هليا ھلنداسين. مون ڪراچيءَ ۾ هڪ
دوست جي فليٽ جو بندوبست ڪري ڇڏيو آهي. نرگس مان توکان سواءِ رهي نٿو سگهان. بس
اھو ئي آخري دڳ وڃي بچيو آهي جنهن تي هلندي اسين ٻئي هڪ ٿي وينداسين. پنهنجي هڪ
الڳ جنت ٺاهينداسين .... پوء اڳتي هلي
حالتون صحيح ٿيون ته گهر وارن کي به مڃائي وٺنداسين. هو نيٺ اسان کي پنهنجو ڪري
وٺندا. تون رڳو هاڻي همت ڪر. هيءُ آخري موقعو آهي. تنهنجو ڀاءُ به ٻاهر ويل آهي ۽
تون آسانيءَ سان اڪيلي ڪاليج واري پوائنٽ واري چوڪ تي اچي سگھين ٿي. مان تنهنجو
انتظار ڪندس. تنهنجو پنهنجو پيار.“
ڪوءِ ڳنڍيندڙ هوءِ
(ڪتاب ڪهاڻي - ڪھاڻين جي
ڪتاب جو اڀياس)
ذوالفقار ناصر ساريو
هوش
محمد ڀٽي پنهنجي هن ڪتاب ۾ پنهنجي پاران لکي ٿو ته؛ ”اسان جي گهر کان وٺي حيدر چوڪ
تائين.. ورهاڱي کان اڳ جون عمارتون ۽ انهن ۾ بعد آيل انسان ۽ ان کان اڳ رھندڙ
انسان، ٻنهي جون ريت پريت، ڏيک ويک، ان دور جون سرون، ڪاٺ جون ڇتيون، اهي ڪوٺا..
انهن کي ڏسي هڪ پراسراريت ۽ زندھ ناسٽلجيا جو منظر مون اڳيان ٺهي پوندو آهي ۽ آئون
اها پوري گهٽي، هڪ گهري سوچ جي محور ۾ ڀٽڪندو رھيو آهيان. ڪيئي ڪهاڻيون، ڪيئي چهرا
۽ احساس جنم وٺندا آهن ۽ ڪيفيتن جو جهان طور ِسينا ٿي ويندو آهي.” هُن انهن پيچرن،
انهن دڳن کان ٿيندو، ماڻهن جا چهرا ڏسندو، اندر جاچيندو، ڌرتيءَ جا سڀ دڳ ڏسي ۽
لکي پهريون ڪهاڻي ڪتاب ”انگن جي راند“ (۲۰۱۰ع) اسان کي ڏنو هو، پوءِ وري انهن
ماڻهن جي روين منجھ رهي، سندن محبتن کي پرکي هڪ ٻيو ڪهاڻين جو ڪتاب “ڪوءِ ڳنڍيندڙ
ھوءِ“ (۲۰۱۸ع) ۾ ڳنڍ ٻڌي، ٻين کوڙ پنهنجن لکيل ڪتابن سان گڏ گودڙيءَ ۾ رکيو
اٿائين. هن ڪتاب ۾ ۱۷ ڪهاڻيون شامل آهن. ڪتاب مُرڪَ پبليڪيشن جي مرتضي لغاريءَ
ڇپايو آهي. مدد علي سنڌي، پروفيسر ڊاڪٽر تهمينا مفتي، منظور ڪوهيار ۽ پير عبيد
راشديءَ ڪهاڻين سان گڏ ڪهاڻيڪار هوش محمد ڀٽيءَ جي هوش، جوش ۽ سندس تخليقي اڏام کي
پروڙيو ۽ پرکيو آهي.
