ٻه نگاهون - ولي رام ولڀ

ٻه نگاهون

مختصر کان مختصر ڪهاڻي

ترجمو: ولي رام ولڀ

پاڙي ۾ ٻن اوچين عمارتن جي اڏاوت جو ڪم هلي رهيو هو. اوچتو جهيڙو ٿي پيو. هڪ جڳهه جي دري، ٻيءَ عمارت جي حد ۾ اچي رهي هئي. ٻنهي عمارتن جا مالڪ، پاڻ ۾ اٽڪي پيا. ڳالهه ايتري قدر وڌي وئي، جو ٻنهي ڄڻن هڪ ٻئي جي گهرن کي ڊاهڻ جو فيصلو ڪيو.

محبت ۽ حسن - ولي رام ولڀ

محبت ۽ حسن

مختصر کان مختصر ڪهاڻي

ترجمو : ولي رام ولڀ

هيءَ ڳالهه ان وقت جي آهي، جڏهن نه محبت انڌي هئي ۽ نه ئي وري حسن گونگو هو. هڪ ڏينهن ٻئي چهل قدمي ڪري رهيا ته چوڏهينءَ جو چنڊ کڙيو.

محبت جون نظرون چنڊ تي ڄمي ويون.

حسن کي اها ڳالهه ڏکي ۽ اڻ وڻندڙ لڳي، هن پنهنجي ساراهه ۽ چنڊ جي گلا ڪرڻ شروع ڪري ڏني.

انهيءَ تي محبت کي ڏاڍي مٺيان لڳي. ٻنهي ۾ لڙائي ٿي پيئي. حسن اڳيان وڌي محبت جون اکيون انڌيون ڪري ڇڏيون ۽ محبت، حسن جي زبان ڪڍي ورتي.

تڏهن کان محبت انڌي ۽ حسن گونگو آهي.

”لڪي ليڪس“ ذريعي آئوٽ ٿيل هڪ شاعر ڪلارڪ جو خط - فاطمه ڀرڳڙي

”لڪي ليڪس“ ذريعي آئوٽ ٿيل هڪ شاعر ڪلارڪ جو خط

فاطمه ڀرڳڙي

سرڪار نامدار! توهان کي فسانهءِ دل ٻڌائڻ تي انهيءَ ڪري مجبور ٿيو آهيان، جو ”تم هي هو محبوب ميري.“ جناب! جيترو جلدي ٿي سگهي، پي اينڊ پينشن ڪميٽيءَ جي اينجيوگرافي ڪرائي وڃي، جو سندس ديارِ دل ۾ سرڪاري ملازمن جي الفت پاس نٿي ٿئي. پهرئين اسان کي سبز باغ ڏيکاريا ويا، جنهن ڪري ڪلارڪن جو ٽولو اهو سمجھڻ لڳو ته حڪومت اسان جي گھرن ۾ کير ۽ ماکيءَ جا نلڪا پئي لڳرائي.. پر ٿوري ئي عرصي ۾ اسان جون وايون بتال ٿي ويون. جناب، مون ٻڌو هئو ته چهرو دل جو آئينو هوندو آهي، سو جڏهن هڪڙي سهڻي مائيءَ جي منهن کي ڏسي پنهنجي گنجي مٿي جي چند وارن کي ڦڻي ڏيڻ لڳس ته منهنجي معصوم ڳل تي اهڙو ته ٿڦڙ هنيائين، جو ڳل تي ڊيلٽا ٺاهي ڇڏيائين. تڏهن کان اکين جي سنڌوءَ جو پاڻي ڳل تي ٺهيل ڊيلٽا کي سيراب ڪندو ٿو رهي. ڳل سڄي پيو آهي. سچي رڳو اوهان سان ڪئي اٿم. ٻيو ڪير پڇي ٿو ته چوان ٿو؛ ڏاٺ ۾ سور اٿم. ان مائيءَ جي جسامت ۽ دلِ بي رحم ڏسي سوچيندو آهيان ته،

شيفون جي ساڙهي - مپرالا شريڌر مورتي

شيفون جي ساڙهي

مپرالا شريڌر مورتي

انٽرويو ۾ بس ٻه ئي آهن.

خالي هڪ ئي آهي.

ليڊي ٽائيپسٽ جي نوڪري.

وقت گذري رهيو آهي.

انٽرويو مان جلد فري ٿي، ڪئمپ تي وڃڻو آهي.

”ويرنا“

شوق جو واقعي ڪو ملهه ڪونهي - مير حسن مري

شوق جو واقعي ڪو ملهه ڪونهي

مير حسن مري

ان ڏينهن گهاري پارڪ گهمڻ لاءِ ڇا ويس، ماڳهين گهمرين ۾ پئجي ويس. تفريح تي آيل هڪ همراهه وٽ ”جنبورو ڪُتو“ ڏسي مونکي اهڙي ئي قسم جي ڪُتي پالڻ جو شوق جاڳيو. سنگت ساٿ ۽ يارن دوستن کان وڙول ڏياريم. ڪُتن جي وڏن وڏن مَها خفتين جا در کڙڪايم پر منهنجو نصيب به غريب عوام جي نصيب جيان صفا ڪو ڦِٽل هو!

نالو رکڻ واري ٽه-رڪني ڪميٽي ۽ اختلاف راءِ - فاطمه ڀرڳڙي

نالو رکڻ واري ٽه-رڪني ڪميٽي ۽ اختلاف راءِ

فاطمه ڀرڳڙي

منهنجي ڄمڻ کان ٻه يا ٽي ڏينهن پهرين، ڏاڏا ڇهه ديڳيون رڌائڻ جي پوري تياري ڪري ڇڏي هئي. هو انهيءَ خوشفهميءَ ۾ مبتلا هو ته ڇوڪرين جي ڇيڙ پيدا ٿي وئي آهي، ڇوڪرو رڳو هڪڙو آهي، پڪ سان هيل کيس پوٽو ڄمندو، پر آئون غلطيءَ سان ڄمي پيس.... (اها انهن زمانن جي ڳالهه آهي، جڏهن اندر جا راز فاش ڪندڙ اها مُئي الٽرا سائونڊ نه هئي). هو ويچارو گھڻو اداس ٿيو پر ڇهه ئي ديڳيون پچرايائين. پوءِ منهنجي نالي رکڻ لا هڪ ٽه رڪني ڪميٽي ويٺي، جيڪا ڏاڏا، امان، بابا تي مشتمل هئي. نالي تي هر ڪنهن اختلاف راءِ جي آزاديءَ وارو پنهنجو حق ڀرپور نموني استعمال ڪيو. مونکي به ايستائين ’بي نام‘ رهڻو پيو، جيستائين ڪو اتفاق راءِ سان فيصلو ٿئي. ڇو ته اڪثريت راءِ سان ڪو فيصلو ڪرڻو نه هو، جو ان سان ٽه-رڪني ڪميٽيءَ جي هڪ ميمبر جو اختلافي نوٽ لڳڻ جو امڪان هو. ان ڪري اڪثريت راءِ واري فيصلي جا اوگڻ گهڻا هجڻ ڪري سمورو ڌيان اتفاق راءِ سان فيصلو ڪرڻ تي مرڪوز ڪيو ويو. منهنجو نالو هو، ڪو ڪالاباغ ڊيم ته نه هو، جنهن تي اتفاق راءِ نه ٿي سگهي! نيٺ منهنجو نالو اتفاق راءِ سان ’فاطمه‘ رکيو ويو.

شادي - جاويد بوزدار

شادي

جاويد بوزدار

پري کان نظر آيو عجيب حالت هيس، ڌڌڙ ۾ ڀڀوت لڳو پيو هو، وارن، مُنهن، مڇن، هٿن، پيرن، ڪنڌ ڪپڙن تي مٽي ئي مٽي هيس، رڳو اکيون ۽ ڏند نظر پئي آيس، جنهن مان لڳو ٿي ته هي به ڪو آدم جو اولاد آهي نه ته لڳي ها ته ڪو مٽي مان ٺهيل بت آهي جيڪو هلندو اچي. سندس چال مان لڳو پئي ته ٻيلي ڪو ڏٺل همراهه آهي نه ته سڃاڻپ کان چڙهيل هو.