جڏهن بـُت ئي چوي ڪافر
انجنيئر عبدالوھاب سھتو
ننڊ مان ته جيئن تيئن اٿيس، پر چپل جو هڪ پادر پير ۾ لڳو
ته ٻيو لڳو ئي نه. ان کي ڳولڻ لاءِ واندي پير کي فرش تي گهمائڻ لڳس. هوڏانھن لوھي
دروازي تي مسلسل ٺڪ ٺڪ لڳي پئي هئي. ڄڻ ته گاڏي ڇٽي ويندي هجيس. آواز به ٿڌ ۾
ويران وير وڌ، پئي محسوس ٿيو. پر هن بيگاهه وقت، ڪير ٿي سگهي ٿو؟ جمع جو ڏينھن
هرڪو نوڪريءَ وارو، سڄو هفتو نوڪري ڪري وڃي جمعي سندي ڏينھن ٻچن ۾ ٿانيڪو ٿيو. مان
ئي هڪ چنڊو آهيان جو جھڙو هتي تھڙو ڳوٺ، سو رهيو پيو آهيان. هيءَ وري ڪھڙي هچا اچي
مٿان پئي آهي؟ دليل ڊوڙايم ته ٿي سگهي ٿو، متان علي بخش ٽريسر هجي، ۽ ڪا ايسٽيميٽ
وغيره، چيف انجنيئر صاحب جي آفيس ۾، حيدرآباد پھچائڻ لاءِ ويو هجي ۽ وري رات جو ئي
خٽڪ ايڪسپريس ۾ موٽ ڪئي هجائين. هن وقت ٿڌ جي ڪري، پليٽ فارم تي وقت ٽپائڻ کان،
اسان وٽ آرام ڪرڻ بھتر سمجهيو هوندائين ۽ سمجهيو هوندائين ته، مان اڄ اڪيلو ئي
ترسيل هوندس. ڇو نه اتي سج چڙهئي تائين آرام ڪري، ڊاڙو ٺڪاءُ هڻي، پوءِ ڳوٺ هليو
وڃجي.
