(سنڌ جي هڪڙي لوڪ ڪهاڻي)
محمد ابراهيم
جويو
ڳالهه ٿا ڪن ته هڪڙو ڪو غريب
شخص هو، تنهن کي گذران جي تنگيءَ اهڙو ته اچي ورايو،جو لاچار ٻي ڪا واهه نه ڏسي،
گهر واريءَ کي چيائين ته ”اٽي لپ ڪا پلاند ۾ ٻڌي ڏينم ته پرديس ۾ وڃي ڪٿي قسمت
آزمايان- باقي هتي ته ويٺي ويٺي بنهه ويلا ٿا پئجي وڃنسون!“ جوڻس تنهن تي اندر
اُٿي وڃي ٿانو ٿپا اٿلايا پٿلايا، پرتس ۾ هٿ گهمائي کڻي جو ڏسي ته اَٽي جي ان ۾
چپٽي به ڪا نه لڀي! دل ڏاڍي ڪري، چُلهه مان ڇار جون ٻه چار مٺيون ڀري، اجرڪ جي پلو
۾ ٻڌي، آڻي مڙس کي هٿ ۾ ڏنائين ته ”هي اٿئي مانيءَ ٻن جو اٽو! پرتين الله کي!
پٺيان جي تو کان لڪل ڪانهي: ورجانءِ مڙيو ئي سيگهڀرو!“
