هٿ جي وڍي
انجنيئر عبدالوھاب سھتو
ڏهن
ڏينھن جي ڊگهي عرصي کان پوءِ، جڏهن سنگتياڻيءَ ڊوڙندي اچي ٻڌايس؛ “تو وارو پٽ لڌو
آهي!” تڏهن پٽڻ ڪٽڻ بند ڪري، وائڙن وانگر، اشارن ۾ پڇيائينس؛ “ڪٿي آهي؟!”
مڙسھنس
به تڏي تي حُقي ڦوڪ ڀريندي ڪن اپڙا ڪيا.
“واه
تي!” آيل ٺھه پھه وراڻيندي، پويان پير ڪيا. نياپو آڻيندڙ مائيءَ جو گهر، سڏ پنڌ
تي، واه جي ڪپر تي هئو.
